سرمایه گذار کیست ؟

او در سرمقاله روزنامه یاد شده نوشت: تا کنون اگر به کسی عنوان سرمایه گذار داده ایم ،منظور گیرنده تسهیلات از بانک های استان بوده است !؟
این معادله غلط اقتصادی بکار گرفته شده تا دیروز، تنها باعث ضرروزیان بوده وبس اما باید دید سرمایه گذار واقعی کیست ؟ ما برای کمک به امر تولید واشتغال وکارگشایی در اموری که دولت قادر به انجام آن نیست نیازمند حضور بخشی ، بنام بخش خصوصی هستیم تا با انجام سرمایه گذاری مناسب خلاء موجود را پر کند . هر چند حضور بخش تعاون به عنوان تاثیر گذارنده ترین حوزه براقتصادرانیز نمی توان نادیده گرفت .
دراین راستا باید از سرمایه گذار بزرگ وقدری دعوت نمود که توان اجرای کارهای بزرگ را داشته باشد وبه نوعی به متقاضی دریافت وام از بانک ها تبدیل نشود. بلکه سپرده گذاری او در بانک ها باعث تکیه منابع بانکی به سرمایه او شود ونه تکیه ماهیت سرمایه گذاری به منابع بانکی .
تولید نیازمند نیروی کار بعلاوه سرمایه گذاری مناسب است . تولید الزاما سود آوری وایجاد اشتغال خواهد کرد .تولید برای مقدمات خود نیازمند حمایت بخش های دولتی است تا با دریافت مجوز های لازم شروع یک برنامه اقتصادی را شاهد باشیم که به رفاه اجتماعی منجر شود .
حال اگر سرمایه گذار دراین روند اقتصادی نیازمند تسهیلات بانکی شود وطرح ارایه شده اش به هر دلیل توجیهات اقتصادی لازم در بلند مدت را نداشته باشد به نوعی در انتظار دریافت تسهیلات با روش های غیر معقول قرار خواهد گرفت و در انتها قادر به باز پرداخت اقساط تسهیلات دریافتی نخواهد بود وبه بدهکار بانکی تبدیل می شود .
هرچند مشارکت بانک ها در طرح های اقتصادی بخش خصوصی یک ضرورت و پشتوانه قوی محسوب می شود اما باید به راهبردهای اصولی آن توجهی جدی شود که چه سهمی ،اورده سرمایه گذار وچه سهمی در قالب مشارکت به بانک ها تعلق خواهد گرفت وبه نوعی سرمایه گذار تنها آورنده طرح اقتصادی نباشد و خودش اولین مشاکت کننده مالی در طرح دارای توجیه وسودآوری باشد .
اما چرا سرمایه گذار به خط تولید نرسیده خسته وناتوان می شود . یکی از علل رایج این فرسایش عبور از هفت خان در یافت مجوز های دولتی است و متاسفانه سیستم مراجعه حضوری به ادارات توان سرمایه گذار را می گیرد وضمن ایجاد جو بدبینی ،سیستم دولتی را به فساد می کشاند . هر چند در گذشته سعی شده است از مراجعه حضوری سرمایه گذار به ادارات کاسته شود اما سیر طولانی ارایه پاسخ به استعلامات بالاخره پای سرمایه گذار و یا نماینده اورا به ادارات باز می کندو باقی قضایا .
حال باید دید برای این مساله چه تدبیری اندیشیده شده است . ما برای معرفی بهترین راه برای سرمایه گذاری نیازمند ایمنی مسیرها تا انتها هستیم . در واقع بدون نظارت وایمنی مسیر ، راه پیوسته با بحرانهای بسیاری روبرو خواهد شد .
تولید در اولین گام مانند طفل نوپایی ست که توان حرکت ندارد و این طفل قبل از درخواست پول توجیبی ،نیازمند دستی برای دست گیری و اموختن حرکت است .با این روش طفل توانمند خواهد شد تا نیازمند واگر اورا بی حرکت نمودیم و حمایت مالی کردیم تنها به نیازمندی وبدهکاری او کمک کرده ایم. از این رو در اخیتار داشتن منشور سرمایه گذاری یک ضرورت اجتناب ناپذیر است تا بدانیم با سرمایه گذار چگونه باید در تمام زمینه ها برخوردی مناسب داشته باشیم .ک/1
1876/ 5054

انتهای پیام /*

This entry passed through the Full-Text RSS service – if this is your content and you’re reading it on someone else’s site, please read the FAQ at fivefilters.org/content-only/faq.php#publishers.